Normaal deel ik zakelijk niet zo snel persoonlijke verhalen. Vandaag wel. Er werd mij laatst namelijk een spiegel voorgehouden door mijn eigen zoon. Volgens hem zou niet Stefanie, maar Pinokkio als naam bij me passen.  Die opmerking kreeg ik terug , op het moment dat hij een aantal maanden geleden aangaf graag op drumles te willen.
Mijn man en ik hadden als antwoord op zijn vraag veel JA MAREN.

JA MAAR daar hebben we geen ruimte voor in huis;
JA MAAR dat is te gehorig voor de buren;
JA MAAR dat kost veel geld;
JA MAAR je voetbalt al twee keer in de week;
JA MAAR weet je geen ander (minder luid) instrument;
JA MAAR moet je daar eerst niet nog eens over nadenken;

Maar (gelukkig!) was zoonlief niet te vermurwen. “Het lijkt me zooo gaaf mama!”
Dat snap ik jongen. We hebben het er nog weleens over”,  zei ik om ervan af te zijn.

Hij liet zich echter niet afschepen.  Was ik niet de trainer creatief denken die altijd zegt dat muziek de creativiteit kan bevorderen…Was ik niet die cursusleider die verkondigt dat je oplossingsgericht moet denken?  Was ik niet die moeder die altijd roept  “kan niet bestaat niet?”

Met enige tegenzin gingen mijn echtgenoot en ondergetekende uiteindelijk toch eens op zoek naar een muziekschool in de buurt. Die vonden we. We bleven wel sceptisch.

Workout
Tijdens de eerste proefles gebeurde er iets. Onze zoon van acht had namelijk een glimlach van oor tot oor! Met zijn tong uit de mond en een met een op het ritme meeknikkend hoofd, volgde onze anders rondstuiterende energiebrok in opperste concentratie en (jawel!) gefocust de aanwijzingen van de docent. Hij ging er helemaal in op!
Ook ik mocht het even proberen.  Ik was verrast. Zo simpel al het eruit ziet, zo moeilijk is het in de praktijk. Met je voeten de pedalen (basedrum geloof ik) bedienen, en zowel links als rechts proberen te slaan op de maat. En ook nog tegelijk of juist weer om en om. Een intensieve workout voor zowel de linker als de rechter hersenhelft.

Ik zie dat na een aantal lessen de hand-oog coördinatie van onze soms wat ‘onhandige’ zoon zichtbaar verbetert. Zijn zelfvertrouwen vergroot. Hij bespeelt het instrument met een passie die ik op het voetbalveld nog niet zo heb gezien.  En op het moment dat hij achter de drums plaatsneemt lijkt hij in een andere wereld. Het doet onze heerlijk eigenwijze druktemaker zichtbaar goed.

Bezwaren laten varen
Na de eerste paar lessen besluiten mijn man en ik onze ‘Ja Maren’ definitief te laten voor wat ze zijn en ontdekken dat het – net zoals dat op het werk feitelijk bij veel mensen vaak het het geval is-  niks meer waren dan excuses om onze eigen voorkeur de boventoon te laten voeren. Om ervoor te zorgen dat hij een andere keuze maakte. Een impliciete hint om te zeggen: “We zien het eigenlijk niet zo zitten”. In plaats van dát te zeggen, kwamen we met allerlei drogredenen waarom het vooral niet zou kunnen.

En….
Voor zijn achtste verjaardag krijgt hij drumlessen cadeau.  Volgens hem ‘het coolste cadeau ever’.
Als de verjaardagsvisite ons vervolgens vraagt ‘of dat niet heel hard klinkt die drums’. En of we daar straks wel ruimte voor hebben in huis. En of de buren daar wel blij mee gaan zijn, is ons antwoord:
JA EN hij traint zijn linker en zijn rechter hersenhelft;
JA EN hij geniet ervan;
JA EN hij speelt het klaar om ook nog twee keer per week te voetballen;
JA EN het is tijd die hij anders achter een scherm zou doorbrengen;
JA EN we hebben ontdekt dat er ook electronische drumstellen te koop zijn die in zijn kamer passen;
JA EN we kunnen ongetwijfeld goede afspraken maken met de buren;
JA EN…Waarom niet?

Heb jij ook –ondanks je positieve mindset- weleens JA MAAR momenten? Leer ze omzetten naar JA EN en oefen in oplossingsgericht en creatief denken!
Wat hulp nodig? Ik help je graag.  JA EN dat is niet alleen leerzaam, maar ook ontzettend leuk!

Muzikale groet,

Stefanie Couwenberg
BDL Communicatie & Training